معماری یکی از شاخه های هنر و تمدن است در میان زیر مجموعه های معماری ،معماری آرامگاهی از جایگاه ویژه ای برخوردار است. توجه به معماری آرامگاه معلول دو عامل عمده – اعتقاد به جهان بعد از مرگ و اعتقاد و علاقه دوستداران و پیروان شخص متوفی بوده است. شاهان هخامنشی نیز آرامگاه های مجللی در سطح زمین یا بر دیواره صخره ای کوه ساخته اند . سنت آرامگاه سازی با ساخت آرامگاه های خانوادگی و زیر زمینی در دوره پارت دنبال می شود اما در دوره ای ساسانی به جهت عقاید خاص زردشتی وقفه در آن ایجاد شد و از دوره اسلامی شاهد گسترش معماری آرامگاه ها هستیم از دلایل این گسترش می توان به مهاجرت امامزادگان و سادات و شهادت آنها اشاره کرد. در تقسیم بندی کلی مقابر به دو گروه مذهبی و غیر مذهبی تقسیم می شود. تقسیم بندی آرامگاه ها از لحاظ شکل: مقبره برجی شکل و قبر چهار گوش گنبد دارد.

*******************************************